In memoriam Frans de Jong

frans en ik_2Het heeft een aantal dagen geduurd voordat ik wat letters op papier kon krijgen over Frans. De eerste dagen kon ik niet helemaal bevatten dat Frans er niet meer is. Ik leerde Frans kennen bij een lezingenreeks in 2006? 2007? – ik vond het een geweldig verhaal (zoals alleen Frans dat kon doen – vijftig volgepropte sheets in negentig minuten), de rest van de toehoorders keken wat glazig. Daarna bleef ik met Frans contact houden. Soms in de rol van opdrachtgever, vaker om samen gezellig wat te drinken en/of een hapje te eten. Op een warme zomermiddag in 2010 vroeg ik Frans of hij zin had om met mij een boek te schrijven. ‘ Ja, leuk’ zei hij. ‘Waar gaat het over?’

Dat was Frans ten top – altijd in voor avontuur. De nieuwsgierigheid van een puber in het opzoeken van grenzen (op zijn 60e gewoon lekker naar Lowlands gaan, dat deed hij dan ook). We hebben er 2,5 jaar over gedaan om ons boek te schrijven – het hadden er ook vijf kunnen worden en het had twee keer zo dik kunnen zijn. Hoe ik ook mijn best deed, er was geen lijn in het schrijfproces te krijgen. Elke keer als we hadden afgesproken ‘ jij gaat dit uitwerken, ik redigeer dat’ dan kwam hij niet met het afgesproken stuk – maar iets wat totaal anders was. En briljant. De pointe van het stuk gaf net een extra laag, en MOEST er daarom ook in. Net weer een andere afslag, nooit op de hoofdweg blijven. Dat was ook Frans. Dat maakte dat we bleven schuren, schaven en schrijven – het werd een avontuur op zich. En vorig jaar was daar ons boek, www.veldgidsvertrouwen.nl.

Intellectueel waren we aan elkaar gewaagd, in werkwijze waren we volstrekte tegenpolen. Ik kom in actie bij deadlines, bij Frans werkte ze verlammend. Ik hield koers, Frans ging iedere zijweg in. Ik vermeed woorden van meer dan vier lettergrepen, Frans schreef zinnen met voornamelijk woorden van meer dan vier lettergrepen. Die tegenstellingen maakte dat we elkaar door en door leerde kennen – het waren botsingen, maar hele respectvolle botsingen. Zijn grootste compliment aan mij was dat hij vergat dat ik vrouw was – ‘dat gedoe’ zat er niet tussen. Zo voelde dat ook voor mij – hij was mijn maat.

Maar al vergat hij dat ik vrouw was, Frans bleef een heer. Een stijlvolle heer. Iemand die uit het niets een feest kon maken. Lekker eten, goede wijn, een goed gesprek – ach, wat heb je meer nodig? En met minimale middelen toch stijlvol aangekleed. Die party tent in het veld in Halle zal ik nooit meer vergeten. Het was gewoon chique om daar op die kampeerstoeltjes te zitten en je te warmen aan een goed fikkie. Omdat hij dat met flair deed. Met schwung. Met zo’n levenslust. Met van die heerlijke tirades over Russische filosofen, deze belachelijke regering, gemarchandeer bij deze en gene, over planten en dieren – want zijn parate kennis was onvoorstelbaar groot.

Ach Frans.

Wat ga ik je missen.

Advertenties

Gepubliceerd door

Angela

Angelawerkt .... bij een middelgrote gemeente in het midden van het land midden in het sociale domein.

Een gedachte over “In memoriam Frans de Jong”

  1. Goed geraakt dit IM Angela. Ik heb Frans maar twee keer gezien en gesproken. Blij dat ik hem heb ontmoet. Ik weet en begrijp dat jullie elkaars maat zijn en wil het niet in de verleden tijd opschrijven- die band die blijft. Hij genoot gelukkig niet met mate. Treuren kun je ook niet doseren helaas, maar zonder beelden van ziekte of aftakeling.
    Sterkte
    Loes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s